მსახიობის პროფესია სათავეს ანტიკური საბერძნეთიდან, ძვ. წ. VI საუკუნიდან იღებს. მანამდე რელიგიურ რიტუალებსა და საგუნდო შესრულებებში ყველა მონაწილე ერთად მღეროდა ან კითხულობდა ტექსტს, ვიდრე არ გამოჩნდა ადამიანი, რომელმაც პირველად გამოყო საკუთარი თავი გუნდისგან და პერსონაჟის სახელით ილაპარაკა.
ისტორიაში პირველ მსახიობად მიჩნეულია თესპისი ძვ. წ. 534 წელს, ათენში გამართულ დიონისესადმი მიძღვნილ დღესასწაულზე, მან პირველმა გამოიყენა ნიღაბი, გამოეყო გუნდს და დიალოგში შევიდა მასთან, როგორც კონკრეტული პერსონაჟი. სწორედ მის სახელს უკავშირდება ტერმინი „თესპისელები“, რომელსაც დღესაც ხშირად იყენებენ მსახიობების აღსანიშნავად.
ანტიკური ხანაში თესპისის შემდეგ დრამატურგებმა ესქილემ და სოფოკლემ სცენაზე მეორე და მესამე მსახიობი შემოიყვანეს. ამით საფუძველი ჩაეყარა ნამდვილ თეატრალურ დიალოგსა და შინაარსით დატვირთული ამბების გადმოცემას.
შუა საუკუნეებში თეატრი მეტწილად რელიგიურ ხასიათს ატარებდა. მსახიობები ძირითადად მოხეტიალე დასები, ჟონგლიორები და მასხარები იყვნენ.
რენესანსის ხანაში იტალიაში ჩნდება „კომედია დელ არტე“ (ნიღბების თეატრი), ხოლო ინგლისში — შექსპირის ეპოქის თეატრი. ამ პერიოდიდან მსახიობობა უკვე ოფიციალურ, ანაზღაურებად პროფესიად იქცა.
