ვაჟა-ფშაველა და ალექსანდრე ყაზბეგი მე-19 საუკუნის 80-იანი წლების ქართული ლიტერატურის უმნიშვნელოვანესი ფიგურები არიან, რომლებმაც მკითხველს მთის სამყარო და მისი მკაცრი, ღირსებაზე დაფუძნებული კანონები სრულიად ახლებურად დაანახეს;
არსებობს გადმოცემები და ფაქტები მათი ურთიერთობის შესახებ. მაგალითად, როდესაც ყაზბეგი ფსიქიატრიულ კლინიკაში იმყოფებოდა, ვაჟა მასთან სტუმრობდა.
მაშინ როცა ვაჟა-ფშაველა თავის დიდ პოემებს წერდა, პარალელურად გამოჩნდა ალექსანდრე ყაზბეგიც. ყაზბეგმა ,,უბრალო ხალხი მიიყვანა წიგნთან", ვაჟამ კი მთის ცხოვრებასა და ადათ-წესებს ფილოსოფიური სიღრმე შესძინა.
ორივე ავტორისთვის ცენტრალურია მთის ეთიკა, პიროვნებისა და თემის დაპირისპირება, პატრიოტიზმი და ტრაგიზმი. ყაზბეგი ამას პროზაულ ფორმებში (მაგ. "ხევისბერი გოჩა") გადმოსცემდა, ვაჟა კი — ეპიკურ პოემებში.
ვაჟა-ფშაველამ ალექსანდრე ყაზბეგს ემოციური ლექსი მიუძღვნა, სადაც მას „ტანჯულის ქვეყნის შვილს“ უწოდებს და მას ტრაგიკულ ბედს თანაუგრძნობს.
არსებობს გადმოცემები და ფაქტები მათი ურთიერთობის შესახებ. მაგალითად, როდესაც ყაზბეგი ფსიქიატრიულ კლინიკაში იმყოფებოდა, ვაჟა მასთან სტუმრობდა.
მაშინ როცა ვაჟა-ფშაველა თავის დიდ პოემებს წერდა, პარალელურად გამოჩნდა ალექსანდრე ყაზბეგიც. ყაზბეგმა ,,უბრალო ხალხი მიიყვანა წიგნთან", ვაჟამ კი მთის ცხოვრებასა და ადათ-წესებს ფილოსოფიური სიღრმე შესძინა.
ორივე ავტორისთვის ცენტრალურია მთის ეთიკა, პიროვნებისა და თემის დაპირისპირება, პატრიოტიზმი და ტრაგიზმი. ყაზბეგი ამას პროზაულ ფორმებში (მაგ. "ხევისბერი გოჩა") გადმოსცემდა, ვაჟა კი — ეპიკურ პოემებში.
ვაჟა-ფშაველამ ალექსანდრე ყაზბეგს ემოციური ლექსი მიუძღვნა, სადაც მას „ტანჯულის ქვეყნის შვილს“ უწოდებს და მას ტრაგიკულ ბედს თანაუგრძნობს.
