ესტონეთის ეროვნული ჰიმნის მელოდია ზუსტად იდენტურია ფინეთის ეროვნული ჰიმნის მელოდიისა.
ამ საერთო მელოდიის ისტორია 1848 წელს იწყება. კომპოზიტორმა ფრედრიკ პაციუსმა, რომელიც წარმოშობით გერმანელი იყო, მაგრამ ჰელსინკიში მოღვაწეობდა, მუსიკა დაწერა ცნობილი ფინელი პოეტის, იოჰან ლუდვიგ რუნებერგის პატრიოტული ლექსისათვის — „ჩვენი ქვეყანა“ სიმღერამ, რომელიც თავდაპირველად სტუდენტური წრეებისთვის შეიქმნა, სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა და ფინელი ხალხის ეროვნული თვითშეგნების გაღვივების სიმბოლოდ იქცა.
სულ რაღაც ოცი წლის შემდეგ, 1869 წელს, ეს მელოდია ფინეთის ყურეს გადაწვდა. ესტონეთის პირველ მასშტაბურ სიმღერის ფესტივალზე საზოგადო მოღვაწემ, იოჰან ვოლდემარ იანსენმა, პაციუსის მუსიკას საკუთარი პატრიოტული ტექსტი მოარგო — „ჩემი მამული, ჩემი ბედნიერება და სიხარული“. სიმღერამ უდიდესი ემოციური აღფრთოვანება გამოიწვია ესტონურ საზოგადოებაში და მალევე იქცა მათი ეროვნული მოძრაობის ჰიმნად.
ფინეთმა ეს მელოდია ოფიციალურ სახელმწიფო ჰიმნად 1917 წელს დაამტკიცა, ხოლო ესტონეთმა — 1920 წელს.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ესტონეთი საბჭოთა ოკუპაციის მსხვერპლი გახდა, რის გამოც ქვეყნის ეროვნული ჰიმნი ოფიციალურად აიკრძალა.
1991 წელს, საბჭოთა კავშირის დაშლისა და დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, ესტონეთმა პაციუსის კომპოზიცია ხელახლა გამოაცხადა სახელმწიფო ჰიმნად.
მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტები და შესრულების ენები განსხვავებულია, ერთი და იგივე საზეიმო მელოდია ფინეთისა და ესტონეთის ურღვევ კულტურულ და ისტორიულ ძმობაზე მეტყველებს.
