ანეკდოტები, როგორც იუმორისტული ისტორიები, სათავეს კაცობრიობის ცივილიზაციის დასაბამიდან იღებს, ხოლო თავად ტერმინი ძველი საბერძნეთიდან მოდის.

სიტყვა „ანეკდოტი“ ბერძნული წარმოშობისაა (anekdotos) და ნიშნავს „გამოუქვეყნებელს“ ან „საიდუმლოს“. ისტორიულად, ეს იყო არა გამოგონილი ხუმრობა, არამედ ცნობილი ადამიანების ცხოვრებიდან რეალური, საინტერესო და ხშირად დამალული კურიოზების მოყოლა.

ანეკდოტების განვითარების ისტორია რამდენიმე მთავარ ეტაპად იყოფა:

შუმერული იუმორი (ძვ.წ. 1900 წელი): არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს თიხის ფირფიტა, რომელიც ისტორიაში პირველ ჩაწერილ ხუმრობად ითვლება. ეს იყო ანდაზის მსგავსი იუმორისტული დაკვირვება ოჯახურ ცხოვრებასა და ბუნებრივ მოვლენებზე.

ძველეგვიპტური ანეკდოტი (ძვ.წ. 1600 წელი): ვესტკარის პაპირუსზე ჩაწერილია ხუმრობა მოწყენილ ფარაონზე, რომელსაც მდინარე ნილოსზე თევზაობით ართობდნენ.

ტერმინის დაბადება და პირველი კრებულები:

პირველი ანეკდოტების წიგნი: IV-V საუკუნეებში საბერძნეთში შეიქმნა მსოფლიოში პირველი ანეკდოტების კრებული „ფილოგელოსი“ (Philogelos — სიცილის მოყვარული), რომელიც 265 ხუმრობას აერთიანებდა.პროკოპი კესარიელი (VI საუკუნე): ბიზანტიელმა ისტორიკოსმა დაწერა წიგნი „საიდუმლო ისტორია“, რომელსაც ალტერნატიულად „ანეკდოტა“ ერქვა. მასში ავტორი იმპერატორ იუსტინიანესა და მისი კარის საიდუმლო, სკანდალურ ისტორიებს ყვებოდა.

ჟანრის ტრანსფორმაცია:

შუა საუკუნეები და რენესანსი: ევროპაში პოპულარული გახდა „ფაცეციები“ — მოკლე, მახვილგონივრული და ხშირად უხამსი გასართობი ამბები.XIX საუკუნიდან დღემდე: ანეკდოტმა საბოლოოდ დაკარგა თავისი პირვანდელი მნიშვნელობა (ისტორიული კურიოზი) და გადაიქცა ფოლკლორულ, მოკლე ზეპირ მოთხრობად, რომელსაც აქვს მოულოდნელი და სასაცილო დასასრული (პანჩლაინი).

დღეს ანეკდოტი ქალაქური ფოლკლორის ნაწილია, რომელიც ანონიმურად იქმნება და საზოგადოებრივ განწყობებს, სტერეოტიპებსა თუ პოლიტიკურ მოვლენებს ასახავს.