გალაკტიონ ტაბიძის ცხოვრება და შემოქმედება მჭიდროდ, თუმცა ტრაგიკულად იყო დაკავშირებული ალკოჰოლთან. სასმელი პოეტისთვის ერთდროულად წარმოადგენდა შთაგონების წყაროს, რეალობიდან გაქცევის საშუალებასა და უმძიმეს სამედიცინო პრობლემას.
გალაკტიონის სახლთან ახლოს პატარა დუქანი ეგულებოდა, მარტო უყვარდა ხოლმე დალევა. ძალიან ხშირად იყო მთვრალი… ერთ დღეს გადაუწყვიტავს ისე ჩაევლო დუქნისათვის რომ არ შესულიყო და არ დაელია; ჩაუარა ამ დუქანს, გაცდა რამდენიმე მეტრით, შეჩერდა და თქვა: "ყოჩაღ გალაკტიონ, თურმე მოთმენა შეგძლებია ახლავე უნდა შეხვიდე დუქანში და ეს ფაქტი უნდა აღნიშნო”.
სიცოცხლის ბოლო წლებში პოეტის ჯანმრთელობა მკვეთრად გაუარესდა. მის სამედიცინო ისტორიაში ხშირად ფიგურირებს ტერმინები: დიპსომანია (პერიოდული, შეუკავებელი ლტოლვა ალკოჰოლისადმი), ალკოჰოლური შიმშილი და სპირტიანი სასმელების ბოროტად გამოყენება. იგი თბილისის სამკურნალო კომბინატის მუდმივი პაციენტი იყო.
პოეტის ჩანაწერები და გალაკტიონის დღიურები ნათლად ასახავს, თუ როგორ ანგრევდა ალკოჰოლი მის ყოფას. ხშირად, როცა სასმელზე დამოკიდებულება მწვავდებოდა, მას ლუკმაპურის ფულიც კი არ გააჩნდა.
დღიურებში აღწერილია მომენტები, როდესაც ხელების კანკალის შესაჩერებლად დილიდანვე უწევდა ალკოჰოლის მიღება. თუმცა, სიცოცხლის უკანასკნელ დღეს (1959 წლის 17 მარტს) მან შეგნებულად თქვა უარი დალევაზე.
მიუხედავად გამანადგურებელი შედეგისა, ღვინო და სასმელი გალაკტიონის შემოქმედებაში მეტაფორულ და ესთეტიკურ დატვირთვას ატარებდა.
მის ლექსებში ხშირად ჩნდება შამპანური, როგორც ბოჰემური, არისტოკრატიული და სადღესასწაულო განწყობის სიმბოლო.
მისი ფილოსოფიური ხედვით, ღვინო ხშირად ასოცირდებოდა მშობლიური ვაზის ცრემლთან, სევდასა და წარმავლობასთან.
