ინგლისელებმა ტალღოვანი აგურის კედლები, რომლებსაც ხშირად გველის კედლებს უწოდებენ, უპირველეს ყოვლისა ეკონომიურობისა და სიმტკიცის გამო ააშენეს.
ამ უცნაური დიზაინის მიღმა ზუსტი საინჟინრო და პრაქტიკული გათვლები დგას:
- ტალღოვანი ფორმა კედელს ბუნებრივ სიმტკიცეს სძენს, რის გამოც მისი აშენება მხოლოდ ერთი აგურის სისქით (ერთი ფენით) არის შესაძლებელი. სწორი კედელი ერთი ფენით აშენების შემთხვევაში ადვილად წაიქცეოდა, ამიტომ მას მინიმუმ ორი ფენა აგური და დამატებითი საყრდენები (ბურჯები) სჭირდება. შესაბამისად, ტალღოვანი კედელი, მიუხედავად გრძელი ტრაექტორიისა, უფრო ნაკლებ აგურს მოითხოვს, ვიდრე სქელი სწორი კედელი.
- მოსახვევები და ტალღები ანაწილებენ ქარის მიერ მიწოლის ძალას. ეს კედელს მდგრადს ხდის ძლიერი ბრიტანული ქარებისა და შტორმების მიმართ.
- ეს კედლები ძირითადად აღმოსავლეთ ინგლისში (საფოლკში) შენდებოდა, სადაც მათ ხილის მოსაყვანად იყენებდნენ. კედლის ჩაღრმავებული ნაწილები მზის სითბოს აკავებდა და მცენარეებს ცივი ქარისგან იცავდა, რაც ხელს უწყობდა ხეხილის (მაგალითად, ლეღვისა და ატმის) დამწიფებას.
ეს არქიტექტურული სტილი ინგლისში XVII საუკუნეში გამოჩნდა, ხოლო ყველაზე დიდი პოპულარობა XVIII საუკუნეში მოიპოვა.
ტალღოვანი კედლების ტექნიკა ინგლისში XVII საუკუნეში ჰოლანდიელმა ინჟინრებმა შემოიტანეს, რომლებიც ჭაობიანი ტერიტორიების დრენაჟზე მუშაობდნენ.
მათ ამ ნაგებობებს გველის კედელი უწოდეს. უკვე XVIII საუკუნეში ეს სტილი მასობრივად გავრცელდა, რასაც ხელი შეუწყო 1784 წელს ბრიტანეთში შემოღებულმა „აგურის გადასახადმა“ - ვინაიდან ტალღოვან კედელს ბევრად ნაკლები აგური სჭირდებოდა, ადამიანები ამ გზით გადასახადებს არიდებდნენ თავს.
სოფელ ისტონში მდებარე კედელი ოდესღაც დიდი მამულის, Easton Hall-ის შემადგენლობაში შედიოდა. თავის ოქროს ხანაში მისი სიგრძე დაახლოებით 4 კილომეტრს აღწევდა. დღეს შემორჩენილია მისი ის ნაწილი, რომელიც ყოფილი მამულიდან ადგილობრივ ეკლესიამდე მიდის.
საინტერესოა, რომ საფოლკის საგრაფოში დღესდღეობით ასზე მეტი ასეთი კედელია შემონახული, რაც ორჯერ მეტია, ვიდრე დანარჩენ მთელ ბრიტანეთში ერთად.

