ეს ქალაქი არის იკიტოსი, რომელიც მდებარეობს პერუში, ამაზონის ჯუნგლების შუაგულში.
იკიტოსი ოფიციალურად აღიარებულია როგორც დედამიწის უდიდესი კონტინენტური ქალაქი, რომელთანაც არანაირი საავტომობილო გზა არ არსებობს. მისი მოსახლეობა, სხვადასხვა მონაცემებით, 430 000-დან 500 000-ზე მეტ ადამიანს შეადგენს (მეტროპოლიის ჩათვლით კი 600 000-ს აჭარბებს).
ქალაქში მოხვედრა შესაძლებელია მხოლოდ თვითმფრინავით (ლიმიდან ან სხვა ქალაქებიდან) ან მდინარე ამაზონის გავლით, გემით, რასაც ხშირად რამდენიმე დღე სჭირდება.
მიუხედავად იმისა, რომ ქალაქი გარე სამყაროს საავტომობილო გზით არ უკავშირდება, თავად იკიტოსის შიგნით არის ქუჩები, სადაც მოძრაობენ ავტომობილები, თუმცა ტრანსპორტის ძირითად მასას მოტოციკლები და სამბორბლიანი მოტო-ტაქსები შეადგენენ.
იკიტოსიდან გადის მხოლოდ ერთი 100-კილომეტრიანი ტრასა, რომელიც სამხრეთით მდებარე პატარა ქალაქ ნაუტასთან აკავშირებს, თუმცა იქიდან ქვეყნის ერთიან საგზაო ქსელზე გადასვლა შეუძლებელია.
იკიტოსი ძირითადად მდინარით და ნაწილობრივ საჰაერო ტრანსპორტით მარაგდება, რაც მას მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე უნიკალურ ლოგისტიკურ ცენტრად აქცევს. რადგან ქალაქს სახმელეთო კავშირი არ აქვს, ყოველი ტონა ტვირთი, რომელიც აქ ხვდება, რთულ და გრძელ გზას გადის.
მიუხედავად იზოლაციისა, იკიტოსი არის ძალიან ცოცხალი, ხმაურიანი და კულტურულად მდიდარი მეტროპოლია. აქ ცხოვრება კონტრასტებით არის სავსე.
ქალაქში თითქმის არ არის კლასიკური ავტომობილები. ქუჩებში დომინირებს ათიათასობით მოტო-ტაქსი. ეს ქმნის წარმოუდგენელ ხმაურს და გამონაბოლქვს, რაც ქალაქის ერთ-ერთი მთავარი პრობლემაა.
ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაწილია ბელენისუბანი, რომელსაც „ამაზონის ვენეციას“ უწოდებენ. აქ ხალხი ცხოვრობს წყალზე ტივტივა ან ხიმინჯებზე შემდგარ ხის სახლებში. მდინარის ადიდებისას ეს უბანი მთლიანად წყლით იფარება და გადაადგილება მხოლოდ კანოეებითაა შესაძლებელი.
იკიტოსში ცხოვრება ნიშნავს, გქონდეს XXI საუკუნის ქალაქის ყველა ძირითადი სიკეთე, თუმცა მუდმივად გრძნობდე, რომ ცივილიზაციისგან ათასობით კილომეტრის მოშორებით, ველური ჯუნგლების გულში იმყოფები.
