დაუჯერებლად ჟღერს, მაგრამ ადოლფ ჰიტლერი, ბენიტო მუსოლინი და იოსებ სტალინი სხვადასხვა დროს წარდგენილები იყვნენ ნობელის მშვიდობის პრემიაზე. თუმცა, ამ ნომინაციებს სრულიად განსხვავებული კონტექსტი და მიზეზები ჰქონდა:
ჰიტლერი პრემიაზე 1939 წლის იანვარში, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე რამდენიმე თვით ადრე, შვედეთის პარლამენტის წევრმა, ერიკ ბრანდტმა წარადგინა.
ეს ნომინაცია იყო სარკასტული პროტესტი. ბრანდტი ანტიფაშისტი იყო და ამ ჟესტით გააშარჟა გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრის, ნევილ ჩემბერლენის ნომინაცია (რომელიც „მიუნხენის შეთანხმების“ გამო წარადგინეს). ბრანდტს სურდა ეჩვენებინა, თუ რამდენად აბსურდული იყო აგრესორებთან დაშოშმინების პოლიტიკა. საზოგადოებრივი პროტესტის შემდეგ, მან ნომინაცია მალევე გააუქმა.
იტალიელი დიქტატორი ნობელის პრემიაზე 1935 წელს წარადგინეს.
მუსოლინი ორმა პროფესორმა (საფრანგეთიდან და გერმანიიდან) წარადგინა, სავარაუდოდ, საერთაშორისო პოლიტიკაში მისი მაშინდელი როლის გამო. ნომინაციიდან სულ რამდენიმე თვეში იტალია ეთიოპიაში შეიჭრა და სისხლისმღვრელი ომი დაიწყო.
საბჭოთა კავშირის ლიდერი იოსებ სტალინი მშვიდობის პრემიაზე ორჯერ წარადგინეს.
1945 წელს ის ნორვეგიის ყოფილმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა, ჰალვდან კოტმა წარადგინა, ხოლო 1948 წელს — ჩეხოსლოვაკიელმა პროფესორმა ვლადისლავ რიგერმა. ორივე ნომინაცია ეფუძნებოდა სტალინისა და საბჭოთა კავშირის წვლილს ფაშიზმზე გამარჯვებასა და მეორე მსოფლიო ომის დასრულებაში.
ნობელის კომიტეტის წესების თანახმად, ნომინაციის წარდგენა შეუძლია ათასობით უფლებამოსილ პირს (პარლამენტარებს, პროფესორებს, საერთაშორისო სასამართლოს წევრებს და ა.შ.). კომიტეტი თავად არ არჩევს ნომინანტებს, შესაბამისად, ნომინაცია არ ნიშნავს ნობელის კომიტეტის მხარდაჭერას ან აღიარებას. ისტორიკოსების განმარტებით, კომიტეტს არცერთი ეს დიქტატორი პრემიის ლაურეატად სერიოზულად არ განუხილავს.
