დაავადება, რომელიც მე-18 და მე-19 საუკუნეებში ახალ ინგლისში ვამპირის მსხვერპლად ყოფნას მიეწერებოდა, არის ტუბერკულოზი.

ამ პერიოდში აშშ-ის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში (განსაკუთრებით როდ-აილენდში, კონექტიკუტსა და ვერმონტში) მძვინვარებდა ეპიდემია, რამაც გამოიწვია მასობრივი ისტერია, რომელიც ისტორიაში „ახალი ინგლისის ვამპირების პანიკის“ სახელითაა ცნობილი. 

ტუბერკულოზით დაავადებული ადამიანები თანდათანობით კარგავდნენ წონას, ხდებოდნენ ფერმკრთალები, თვალები ეძირებოდათ, ჰქონდათ სისხლიანი ხველა და თითქოს „დნებოდნენ“. იმდროინდელი ადამიანებისთვის ეს პროცესი ჰგავდა სურათს, სადაც ვინმე მათ სასიცოცხლო ძალასა და სისხლს თანდათანობით ართმევდა.

ვინაიდან ბაქტერიული ინფექციების ბუნება და გადადების გზები ჯერ კიდევ უცნობი იყო, ხალხი ვერ ხსნიდა, რატომ ავადდებოდნენ ერთი და იმავე ოჯახის წევრები ერთმანეთის მიყოლებით. მათ სჯეროდათ, რომ პირველი გარდაცვლილი ოჯახის წევრი საფლავიდან ბრუნდებოდა და თავისი ნათესავების სიცოცხლით იკვებებოდა.

პანიკის შესაჩერებლად ხალხი ხშირად თხრიდა მიცვალებულთა საფლავებს. თუ გვამს გულში ჯერ კიდევ თხევადი სისხლი ჰქონდა (რაც ზამთრის ცივ პერიოდში სხეულის ბუნებრივი შენახვით აიხსნებოდა), მას ვამპირად მიიჩნევდნენ. ამის შემდეგ შინაგან ორგანოებს (ძირითადად გულსა და ფილტვებს) რიტუალურად წვავდნენ. ზოგჯერ ფერფლს წყალში ურევდნენ და გადარჩენილ დაავადებულ ნათესავებს ასმევდნენ, როგორც „წამალს“.